Biografie

Marian van der Heiden is een denker en idealist. Ze vindt het belangrijk om bewust na te denken en goede keuzes te maken. Keuzes die niet alleen over jezelf gaan, maar over de wereld waarin je leeft. Nadat zij op de HBS al gedichten en korte verhalen begon te schrijven, kwam zij tijdens haar werk als onderwijzeres in de jaren zeventig in een stroom van maatschappelijke vernieuwingen terecht.

Ze werd vegetariër en ging zich verdiepen in het milieu en de politiek. In die tijd werden kinderen een bron van inspiratie voor Marian. Zij was lid van de kerk, maar had haar eigen ideeën over het geloof, waarvoor niet iedereen begrip kon opbrengen. Marian kwam daardoor in conflict met mensen. Toch bleef ze haar eigen ideeën trouw. In haar eerste boek, De stem van de reiziger, vind je veel bijbelse elementen. Later gaf ze godsdienstlessen die niet bepaald traditioneel waren, en waar kinderen heel graag naartoe kwamen.

Marian genoot van haar twee dochters en van de boeken die zij in hun leven kon brengen. Ook haar eigen boeken: Halte Tramhuis schreef ze voor haar meisjes. Doordat ze moeder werd, dacht Marian veel na over de toekomst en haar plaats in de wereld. In De zingende torens vind je die houding terug. Marian is filosofisch ingesteld: ze vindt het belangrijk om over de dingen na te denken en veel met anderen te praten. In Het land achter de vele deuren heeft ze een geheimzinnig land vol magie voor moderne kinderen beschreven.

Ze had altijd al een hekel aan oppervlakkige tv-programma’s en daarom vond ze het leuk om in het boek De derde zoon een tv-programma te bedenken dat nog veel erger en gekker was. De derde zoon gaat onder andere over opvoeding: moet die vrij of streng zijn? Moet een kind zelf leren denken, of slaafs gehoorzamen? Zijn regels goed of verstikken ze onze creativiteit? Het is een spannend boek en Marian hoopt dat het jongeren zal aansporen om nog meer zelf na te denken.

Hoe belangrijk Marian het vindt om bewuste keuzes te maken, blijkt uit het feit dat ze veertien jaar lang een huis had in de Franse Pyreneeën. Het is een ruige bergstreek met een rijke geschiedenis; lang geleden zijn daar de Katharen (ketters) vervolgd. Marian heeft daar in harmonie met de natuur geleefd, met een moestuin, kippen, en huisdieren om zich heen. In de bergen heeft ze gemerkt hoe de overdreven welvaart van de Nederlandse consumptiemaatschappij haar is gaan tegenstaan. De laatste twee boeken, De wraak van de beer en Het rijk van de wolf, heeft ze daar geschreven.

Tot slot zegt Marian over de thema’s in haar boeken: ‘Het gaat om de mythische strijd tussen goed en kwaad. Maar ik geloof niet in een perfect systeem dat ons zou kunnen helpen om het kwade uit te bannen. Er zijn slechts persoonlijke oplossingen.’